walkings

   การเดินทางครั้งแรก ก็จบลงด้วยดี (งั้นหรอ???)

การเดินทางทริปแรกที่ยาวนาน (นานนะ ตั้งหกวัน)  ไปแบบไม่รู้ทิศทางของสองสาว (สาวจริงป่าว???)

การไปตามหาความสงบครั้งนี้ เราเริ่มต้นกันที่ จังหวัดเชียงราย

จุดหมายปลายทางก็อยู่ที่ อำเภอเชียงคาน จังหวัดเลย เมืองสงบริมฝั่งโขง

ความรู้สึกแรกที่สัมผัสได้  "อืม...ไมมันหนาวงี้"

ไม่ใช่ๆ มันลึกซึ้งกว่านั้น....

  การได้มาที่นี้ เหมือนกับเราได้ค้นพบมุมสงบใหม่ในประเทศไทย

ผู้คนยิ้มแย้ม เป็นกันเอง น่ารัก มีน้ำใจ

แต่หลายสิ่งก็กำลังเปลี่ยนไป เมื่อผู้คนเริ่มเข้ามา และตามด้วยความเจริญ

แต่ก็นั้นแหละ...ธรรมดาของธรรมชาติมนุษย์

    "เวลาหมุนช้าที่ปาย" คำนี้เองก็ใช้ได้กับ เชียงคาน

หลายคนอาจจะมองว่าเชียงคาน เป็นเหมือนปาย เป้นเมืองรุ่นน้องที่ผุดตามกันมา

แต่เปล่าเลย  เชียงคานคือเชียงคาน    ปายคือปาย

หลายสิ่งอาจคล้ายกัน  แต่มันคืออดีตของปาย  ที่ทำให้เราคิดอย่างนั้น

หลายคนที่ไปปายมาแล้ว อาจประทับใจกับธรรมชาติ ขุนเขา สายหมอกของที่นั้น

ท้องฟ้าของปาย สว่างสดใส เป็นสีฟ้าโปร่ง อย่างที่เราเองก็ไม่เคยเห็นจากที่ไหน (จริงๆ เปิดทริปแรกที่ปาย อิอิ)

จุดชมวิวก็ดูโล่ง สะอาดตา ภูมิทัศน์เหมาะแก่การถ่ายรูปที่สุด

แต่เชียงคานเองก็มีเช่นกัน  

แม้ไม่สวยเท่า ฟ้าไม่โปร่งใสเท่า (ตอนที่เราไปนะ)  จุดชมวิวอันน้อยๆ

แต่มันก็มีเสน่ห์ในตัว

เพราะเมืองนี้ผู้คนยังเดินทางกันไปไม่มาก  การปรับภูมิทัศน์จึงค่อยเป็นค่อยไป

เมืองนี้อาจไม่ต้องการการดูแล  เพราะการดูแล อาจหมายถึง การสูญเสีย หรือ การตัดบางสิ่งออกไป

สิ่งนี้แหละ ที่จะทำให้เชียงคาน กลายสภาพไปเป็น ปายน้อย ในอุดมคติของใครบางคน

เราห้ามไม่ได้ที่จะไม่ให้คนไปเที่ยวที่นั้น แม้แต่เราเองก็ยังอยากจะไปอีก

เสน่ห์ของผู้คน คือจุดดึงดูดหลัก  ที่ทำให้ผู้คนพากันไป

ไปดูวิถีชีวิต ความมีน้ำใจ และรอยยิ้มที่ไม่มีสารเจือปน

และเมื่อผู้คนไปถึง ความเจริญในหลายๆด้านก็จะตามมา

และในที่สุด การค้า ก็เข้ามาครอบงำ  (ชักจะเครียดไปแล้วสิ - -")

แต่ยังไง เชียงคาน ก็ยังคงเป็น เชียงคาน  ที่ครั้งหนึ่งเราได้สัมผัสถึงตัวตน ความจริงใจของผู้คน ก่อนที่จะเปลี่ยนไปมาก

ปาย แม้เราจะไม่ได้สัมผัสบรรยากาศในอดีตของมัน  แต่ปาย ก็เป็นที่ที่หนึ่งที่ประทับใจเรามาก

ความทรงจำดีๆ ที่เกิดขึ้นอยู่รอบตัวเรา เกิดขึ้นได้ตลอดเวลา

อยู่ที่ว่าเราจะเลือกเก็บเกี่ยวมันไว้หรือไม่  เราเลือกที่เก็บมันไว้ หรือ ให้ความทรงจำนั้นเก็บเราไว้

การเดินทางค้นหา ก็เป็นอีกทางเลือกหนึ่งที่จะทำให้เราได้ความทรงจำดีๆ และความสุข

ฉะนั้น    ออกเดินทางกันเถอะ

ป.ล. แม้จะไม่เจอ สารส้ม  แต่เราก็หามุมสงบ ที่ให้เราได้พักเจอหนึ่งที่

ป.ล.อีกครั้ง  เดี๋ยวว่างๆจะเอารูปที่ไปมาลงล่ะกัน

  " อ อ ก เ ดิ น ท า ง ต า ม ห า ค ว า ม ห ม า ย ข อ ง  สารส้ม และ ความสุขสงบ  ใ น จิ ต ใ จ "

edit @ 15 Dec 2009 22:57:41 by XiE_GuN